Categorie archief: testimonials

Altijd bang dat de gaskraan open staat.

Zijn leven wordt beheerst door zijn dwangstoornis.Een nog zeldzame operatie in Amsterdam is de laatste strohalm waar Anne de Vries (52) uit Oosterwolde, en zijn vrouw Janny deVries (52), zich aan vastklampen. ,,Dit is geen leven.’’

Door Pauline van Kempen;LC

Dwangstoornissen is het thema waarvoor het Fonds Psychische Gezondheid vandaag, op de Landelijke Dag Psychische Gezondheid, aandacht vraagt. Van een dwangstoornis is officieel sprake als dwang zo’n ongezonde vorm aanneemt dat het normaal functionerenin de weg staat. Ongeveer 2,6 procent van de Nederlandse bevolking heeft daar last van, ruim vierhonderdduizend mensen. Lees verder

Dhr.v. D.

(Verhaal van een ex-cliënt)

Wil je dit wel aan iedereen vertellen!!!!!

Hoe valt er te leven met een DWANGSTOORNIS oftewel een OBSESSIEVE COMPULSIEVE STOORNIS [OCS]

Na lang te hebben geaarzeld, doe ik hierbij verslag van de problemen waarmee ik jarenlang heb geworsteld. Toen ik ongeveer 20 oud was, ik studeerde toen op een H.B.O. instelling, begon ik eigenlijk van de ene op de andere dag een dwangstoornis te ontwikkelen.

Deze dwangstoornis had betrekking op het schrijven van woorden, of eigenlijk de onzekerheid van het schrijven van woorden. Dit resulteerde erin, dat ik al zeer snel in onder andere mijn studieboeken in de kantlijn de woorden, die ik zojuist had gelezen, met potlood ging opschrijven, ter bevestiging voor mijzelf dat ik dat wel kon. Echter, de problemen werden steeds groter. Op een gegeven moment begon ik ook dingen, die ik het normale straatbeeld zag zoals straatnaamborden, teksten in etalages en talloze andere teksten, te spellen. Vaak deed ik dit door met mijn wijsvinger, de woorden denkbeeldig na te schrijven zonder dat iemand dat vernam. Als ik hieraan toe gaf, was ik voor heel even gerustgesteld, maar veelal begon ik hetzelfde woord na verloop van tijd ( b.v. na een halve minuut ) weer op te schrijven. Het lezen van de krant nam veelal een paar uren in beslag omdat ik alles letterlijk spelde. Een “normaal” persoon zou zeggen dan lees jij de krant toch niet, maar ik verplichtte het mij de krant te lezen. Lees verder

Mevr S.

(Verhaal van een ex-cliënt)

Het leven is te mooi om er angstig voor te zijn

Het schooljaar is voorbij en ik heb het gered! Ik heb mijn klassen kunnen examineren, ben niet uitgevallen en heb zelfs nog energie over voor mijn gezin, kortom: ik ben blij en dat is een sensatie waarvan ik niet verwacht had die ooit nog te zullen ervaren toen ik, een half jaar geleden – overspannen en geteisterd door een storm van angst- en paniekaanvallen, bij In-Balanz aanklopte

Angst valt niet uit de hemel

Ik was geen onbekende van de therapeuten: een jaar was ik door hen succesvol behandeld en heel erg gelukkig dat de ademhalingsoefeningen en gesprekken mij hielpen. Wat bij mij echter niet was verdwenen en wat ook nooit zal verdwijnen is mijn ADD, een diagnose die lang geleden al was gesteld. Ik heb dit altijd weggestopt en genegeerd, iedereen is toch wel eens chaotisch. De therapeuten herkenden het beeld. Hun advies: “Je moet er iets mee doen want je staat altijd onder hoogspanning: zoveel prikkels en chaos.”Ze adviseerden me contact op te nemen met een specialistisch centrum voor ADD en ADHD bij volwassenen. Uiteindelijk, waagde ik de stap en meldde ik me aan bij het centrum. Door mijn twijfels en afkeer van “stempeltjes” had ik de aanmelding lang uitgesteld en kwam ik op de wachtlijst. Maar ja, mijn leven ging wel door: nieuwe baan, verhuizing, mid-life, ziekte in het gezin, studie. Het onvermijdelijke gebeurde: de ballen, die ik met moeite in de lucht had weten te houden vielen en … heel hard: ik zat klem in de wurggreep van angst- en paniek, de ene na de andere aanval volgde, het leven voelde als een kwelling. Lees verder