Mevr S.

(Verhaal van een ex-cliënt)

Het leven is te mooi om er angstig voor te zijn

Het schooljaar is voorbij en ik heb het gered! Ik heb mijn klassen kunnen examineren, ben niet uitgevallen en heb zelfs nog energie over voor mijn gezin, kortom: ik ben blij en dat is een sensatie waarvan ik niet verwacht had die ooit nog te zullen ervaren toen ik, een half jaar geleden – overspannen en geteisterd door een storm van angst- en paniekaanvallen, bij In-Balanz aanklopte

Angst valt niet uit de hemel

Ik was geen onbekende van de therapeuten: een jaar was ik door hen succesvol behandeld en heel erg gelukkig dat de ademhalingsoefeningen en gesprekken mij hielpen. Wat bij mij echter niet was verdwenen en wat ook nooit zal verdwijnen is mijn ADD, een diagnose die lang geleden al was gesteld. Ik heb dit altijd weggestopt en genegeerd, iedereen is toch wel eens chaotisch. De therapeuten herkenden het beeld. Hun advies: “Je moet er iets mee doen want je staat altijd onder hoogspanning: zoveel prikkels en chaos.”Ze adviseerden me contact op te nemen met een specialistisch centrum voor ADD en ADHD bij volwassenen. Uiteindelijk, waagde ik de stap en meldde ik me aan bij het centrum. Door mijn twijfels en afkeer van “stempeltjes” had ik de aanmelding lang uitgesteld en kwam ik op de wachtlijst. Maar ja, mijn leven ging wel door: nieuwe baan, verhuizing, mid-life, ziekte in het gezin, studie. Het onvermijdelijke gebeurde: de ballen, die ik met moeite in de lucht had weten te houden vielen en … heel hard: ik zat klem in de wurggreep van angst- en paniek, de ene na de andere aanval volgde, het leven voelde als een kwelling.

 

Wat ga je doen met die betonnen plaat?

Ik belde In-Balanz en kon snel terecht. “Je ziet er uit als een dweil”, deelde de therapeut mij fijntjes mee. “Hoe is het met die betonnen plaat? Wat ga je doen je leven te veranderen? “Hoe vinden je kinderen dit?” Slik, best confronterend. Ik wist het, maar niemand had het nog tegen mij gezegd. Zolang je staat en je plicht doet valt niemand iets op. “Angst- en paniek?”, vragen partner, familie en vrienden. “Waar ben je dan bang voor?” Iemand die dit nooit heeft meegemaakt kan zich de eenzaamheid en wanhoop die deze aanvallen met zich meebrengen niet voorstellen. De therapeuten kunnen dit wel en hebben me laten voelen dat ze weten hoe je leven wordt beheerst als je in de ban bent van angst.

Altijd bereikbaar

Alleen ademhalingstherapie was echter niet meer voldoende, ik was te ver over de grens gegaan. Vanwege slechte ervaringen met medicijnbegeleiding in het verleden durfde eigenlijk geen medicijnen te nemen. ”Probeer het nu maar, maar begin heel voorzichtig en als je je het niet ziet zitten, dan bel je maar”. Met deze boodschap verliet ik enkele maanden geleden de praktijk.” Na twee dagen medicijngebruik hing ik al aan de telefoon met de mededeling dat ik het niet meer trok. Opnieuw kreeg ik een goed advies dat ervoor heeft gezorgd dat ik heb doorgezet, hoe zwaar het ook was. Ik ben nu een half jaar verder, de medicijnen lijken hun werk te doen. Ondertussen heb ik, op 43-jarige leeftijd, geaccepteerd dat ik ben wie ik ben. Soms duurt het even…Ik ben op de goede weg, ondersteund inmiddels door het specialistisch centrum. Geweldig. Het leven is te mooi om er angstig voor te zijn (en te kort ook).

Dank, dank, dank

Mevr S.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.