Altijd bang dat de gaskraan open staat.

Zijn leven wordt beheerst door zijn dwangstoornis.Een nog zeldzame operatie in Amsterdam is de laatste strohalm waar Anne de Vries (52) uit Oosterwolde, en zijn vrouw Janny deVries (52), zich aan vastklampen. ,,Dit is geen leven.’’

Door Pauline van Kempen;LC

Dwangstoornissen is het thema waarvoor het Fonds Psychische Gezondheid vandaag, op de Landelijke Dag Psychische Gezondheid, aandacht vraagt. Van een dwangstoornis is officieel sprake als dwang zo’n ongezonde vorm aanneemt dat het normaal functionerenin de weg staat. Ongeveer 2,6 procent van de Nederlandse bevolking heeft daar last van, ruim vierhonderdduizend mensen.

Anne de Vries uit Oosterwolde is al zeker dertig jaar patiënt. Als huisschilder bij een woningstichting was zijn grote angst dat hij gas- of waterkranen had opengezet, waardoor de boel ontplofte of overstroomde. De laatste jaren komt hij zijn huis nauwelijks meer uit. Werken lukt niet meer, op visite gaan durft hij niet en bezoek ontvangen is voor hem een bezoeking. ,,Dan ben ik de hele tijd bang dat ik de sleutels uit hun jaszakken heb gehaald om in hun huis de gas- of waterleiding open te zetten. En dat moet ik dan controleren. Soms denk ik: leg mij maar aan een ketting.’’ Het begon met de angst voor brand, herinnert hij zich. ,,Ik had staan roken bij een gebouw dat eerder afgebrand was. Midden in de nacht zijn we toen naar Assen gereden, omdat ik bang was dat het gebouw weer in brand stond. De baby hadden we alleen thuis gelaten.’’

Zijn werk heeft hij lang volgehouden dankzij een collega die altijd bereid was alles te checken, zegt Anne. En thuis had hij Janny. ,,Hoe vaak ik niet naar het werk gegaan ben’’, verzucht die.,,Of naar mensen thuis, om te kijken of hij de stekker wel uit het elektrische kacheltje had gehaald. Dan nam ik maar een bos bloemen mee, want ik schaamde me rot. Maar hij zat hier te huilen, dus ik deed het. Als hij ’s nachts naar het toilet moest, ging ik mee. En we gingen met z’n tweeën onder de douche.’’

Wat Janny deed, is bevestiging geven, zegt therapeut Sonja Nijhuis Heel begrijpelijk, maar eigenlijk moet je dat nou juist niet doen. Want zo raakt de patiënt verslaafd aan zijn -irreële – dwanggedachten. Maar dat wist Janny niet, en er was niemand die het haar vertelde. Binnen de psychiatrie worden dwangstoornissen nog niet zo lang als ziekte erkend en er zijn nog genoeg huisartsen die menen dat het zo’n vaart niet loopt.

Na jaren therapie en opnames bij de GGZ en bij het Universitair Medisch

Centrum Groningen kwam Anne ruim twee jaar geleden bij de praktijk van Nijhuis in Meppel terecht. ,,Deze man is ernstig ziek’’, concludeerde zij en ze adviseerde Anne onmiddellijk naar het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam te gaan. Daar verricht de Belgische psychiater Damiaan Denys vernieuwend onderzoek naar het effect van geïmplanteerde elektrodes in de hersenen van mensen met een ernstige dwangstoornis. Hij heeft er inmiddels zestien geopereerden de resultaten zijn hoopgevend. Bij deze zogenaamde Deep Brain Stimulation (diepe hersenstimulatie) krijgt de patiënt een elektrode in het hersengebiedje dat verantwoordelijk is voor verslaving. Via een batterij in de borstkas kan de stroomsterkte worden geregeld. Bij sommigen verminderen de dwanggedachten al binnen enkele minuten. Anne de Vries hoopt volgend jaar aan de beurt te zijn voor de ingreep. Intussen rijdt hij met zijn vrouw elke week naar Amsterdam heen en weer voor therapie en medicijnen. ,,Die operatie zie ik honderd procent zitten’’, verzekert hij. ,,En trouwens, ik heb geen keuze. Dit is geen leven.’’

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.