Dhr.v. D.

(Verhaal van een ex-cliënt)

Wil je dit wel aan iedereen vertellen!!!!!

Hoe valt er te leven met een DWANGSTOORNIS oftewel een OBSESSIEVE COMPULSIEVE STOORNIS [OCS]

Na lang te hebben geaarzeld, doe ik hierbij verslag van de problemen waarmee ik jarenlang heb geworsteld. Toen ik ongeveer 20 oud was, ik studeerde toen op een H.B.O. instelling, begon ik eigenlijk van de ene op de andere dag een dwangstoornis te ontwikkelen.

Deze dwangstoornis had betrekking op het schrijven van woorden, of eigenlijk de onzekerheid van het schrijven van woorden. Dit resulteerde erin, dat ik al zeer snel in onder andere mijn studieboeken in de kantlijn de woorden, die ik zojuist had gelezen, met potlood ging opschrijven, ter bevestiging voor mijzelf dat ik dat wel kon. Echter, de problemen werden steeds groter. Op een gegeven moment begon ik ook dingen, die ik het normale straatbeeld zag zoals straatnaamborden, teksten in etalages en talloze andere teksten, te spellen. Vaak deed ik dit door met mijn wijsvinger, de woorden denkbeeldig na te schrijven zonder dat iemand dat vernam. Als ik hieraan toe gaf, was ik voor heel even gerustgesteld, maar veelal begon ik hetzelfde woord na verloop van tijd ( b.v. na een halve minuut ) weer op te schrijven. Het lezen van de krant nam veelal een paar uren in beslag omdat ik alles letterlijk spelde. Een “normaal” persoon zou zeggen dan lees jij de krant toch niet, maar ik verplichtte het mij de krant te lezen.

Na verloop van tijd nam dit steeds ernstiger vormen aan. Het gevolg was dat ik nergens meer van kon genieten. Zo was ik in mijn jeugdjaren een echte boekenwurm, die het ene na het andere boek verslond. Echter vanaf het moment dat deze schrijfmanie zich bij mij manifesteerde, raakte ik geen leesboek meer aan. Het ging van kwaad tot erger. Op een gegeven moment begon ik zelfs dingen die ik op t.v. of de radio hoorde denkbeeldig na te schrijven. Zelfs al ik op bed lag, was ik ermee bezig. Op een gegeven moment nagenoeg 24 uur per dag.

Deze dwangstoornis vergde enorm veel energie van mij. Ik werd traag en zat in een neerwaartse spiraal. Daar komt nog bij dat ik naar buiten toe de schijn probeerde op te houden dat mij niets mankeerde, teneinde onder meer mijn ouders geen verdriet aan te doen. Ondanks de dwangstoornis heb ik toch mijn studie weten af te maken, wat mij echter enorm veel inspanning heeft gekost. Ik ben inmiddels 46 jaar en deze extreme dwangperiode heeft ongeveer zo’n 24 jaar geduurd. In het jaar 2001 zag ik het niet meer zitten om zo door het leven te gaan. Ik heb mij ziek gemeld bij mijn werkgever en mij gewend tot professionele hulpverleners. Zo kwam ik onder meer terecht in het Universitair Medisch Centrum Groningen op de afdeling Psychiatrie, waar ik in samenspraak met allerlei therapeuten hulpmiddelen kreeg aangereikt om mijn dwang onder controle te houden. Bovendien kreeg ik tijdens de behandeling ook het anti-depressivum, Fevarin [fluvoxaminemaleaat] in een behoorlijk hoge dosering voorgeschreven n.l. 200 tot 300 milligram per dag.

Na ongeveer een half jaar heb ik mijn werk weer hervat, nadat het wat beter met mij ging. De geneesmiddelen ben ik door blijven gebruiken. Ik hoefde niet meer in het U.M.C.G. te verschijnen. Na afloop van deze behandeling is mij echter niet verteld hoe om te gaan met de medicijnen of de eventuele afbouw daarvan.Deze situatie heeft ongeveer zo’n 2 tot 3 jaar geduurd tot medio het jaar 2005. In de vakantie van 2005 ( ik gebruikte nog steeds Fevarin ), heb ik voor het eerst weer een boek met plezier gelezen. Met name in die vakantieperiode ging het heel goed. Zo goed zelfs dat ik dacht dat ik het medicijngebruik wel kon verminderen. Doordat het lezen zonder dwang zo goed ging voelde ik mij hierin gesterkt. Eigenlijk ben ik in een periode van 2 tot 3 maand van 250 milligram naar zo’n 50 milligram fluvoxaminemaleaat gegaan. Toen ik na mijn vakantie weer aan het werk ging, kondigden zich al tamelijk snel de dwangproblemen in alle hevigheid opnieuw aan. Gelukkig werd ik in september 2005 attent gemaakt op een artikel van Sonja van Hengstum Nijhuis, waarin zij verslag deed van de positieve resultaten van haar therapie. Naar aanleiding van dit artikel heb ik toen een afspraak met haar gemaakt. Gelukkig vond dit al op korte termijn plaats.

Met behulp van o.a. ademtherapie , die ervoor zorg draagt dat de rust weer terug keert in mijn lijf zodat ik makkelijker dingen kan laten [ dwang] en of weer nieuwe dingen kan gaan doe ging het na verloop van tijd gelukkig weer bergopwaarts met mij.Verder is er onder meer gewerkt aan gedragsbegeleiding Zo adviseerde ze mij me eens te oriënteren op het gebied van sportbeoefening. Ik heb toen een sportschool bezocht en ben vervolgens actief gaan “spinnen”. Daarnaast heb ik mij het afgelopen zomerseizoen opgegeven voor een beginnerscursus tennissen. Met name van het fysieke aspect naast de gezelligheid, zoals het praten met je andere sportgenoten en dergelijke, schonk veel voldoening. Daarnaast inventariseerde zij ook of ik misschien naast het lezen ook nog andere, door mij niet opgemerkte, dwanghandelingen had. Daarbij kwam onder andere het wassen van de auto ter sprake, waar ik voorheen regelmatig 2 tot 3 uur overdeed, omdat alles perfect schoon moest zijn. Zij droeg mij op de auto eens te wassen in 1,5 uur en de volgende keer eens in 1 uur onder het mom van, goed is goed genoeg. Een ander advies van haar was om van een boek eens ongeveer 10 pagina’s te lezen, vervolgens het boek een dag of drie onaangeroerd te laten, en vervolgens weer een aantal bladzijden te lezen, enzovoorts. Hetzelfde gold voor de krant. Dus alleen de voorpagina, vervolgens de voorpagina en de vetgedrukte koppen in de krant.

Zoals reeds verteld, bevond ik mij medio 2005 in een behoorlijk stabiele fase. Ik was op vakantie geweest, had sinds jaren weer een boek met alle plezier gelezen en was gedurende die tijd niet zo precies geweest met het innemen van de medicijnen zonder dat ik daar direct negatieve gevolgen van ondervond. Dit sterkte mij ook in de overtuiging dat ik met minder hoge doses van de medicijnen kon volstaan. Na de vakantie in mijn normale werkomgeving vernam ik na een aantal weken dat de dwangproblematiek weer een aanvang nam en binnen een paar weken tijd was ik weer terug bij af. Voor de goede orde: binnen 3 maand tot 4 maanden heb ik fluvoxamine afgebouwd 250 mg per dag tot 50 mg. per dag. Als jij je in een prettige stabiele gezondheidssituatie bevindt, kun je overwegen, het medicijn zeer langzaam af te bouwen. Bij een Obessieve Compulsieve Stoornis moet men ernstig overwegen of het wel verstandig is te stoppen met medicijnen Momenteel zit ik sinds eind 2005 op 200 milligram fluvoxaminemaleaat per dag en voel mij hier goed bij.

Ik ben niet weer van plan om te gaan afbouwen , mijn leven is een stuk prettiger zo en dat is heel wat waard.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.